بوده يا به امور مباح دنيا اشتغال داشته است . پس ، از اين كه مىتوانسته اين ساعت‌ها و لحظه‌ها را با كارهاى خوب پر كند و نكرده ، چنان احساس زيان و اندوهى به او دست مىدهد كه در وصف نمىگنجد ؛ و اين اشاره « يوم التغابن » است كه خداوند فرموده : آن روز ؛ روز مغبونى است . « 1 » نيكوكارى ، طهارت بدن ، دورى از بدىها ، خوش نيّتى ، خوش رفتارى با خانواده ، نيكى به پدر و مادر ، صلهء رحم و زيارت قبر اباعبداللّه الحسين عليه السلام ، از جمله اسبابى است كه عمر را زياد و با بركت مىسازد و حتى اثرات آن در عالم ديگر هم آشكار مىشود . حضرت سجّاد عليه السلام در دعاى معروف به ابوحمزهء ثمالى به درگاه حق چنين عرضه مىدارد : وَاجْعَلْنى مِمَّنْ أَطَلْتَ عُمُرَهُ وَ حَسَّنْتَ عَمَلَهُ وَ أَتْمَمْتَ عَلَيْهِ نِعْمَتَكَ وَ رَضِيْتَ عَنْهُ وَ أَحْيَيْتَهُ حَيَاةً طَيِّبَةً فِى أَدْوَمِ السُّرُورِ وَ اسْبَغِ الْكَرامَةِ وَ أَتَمِّ الْعَيْشِ . « 2 » مرا چون كسى قرار ده كه عمرش را دراز و كردارش را نيكو گردانيده‌اى و نعمتت را بر او تمام كرده‌اى و از وى خرسندى و زندگى خوش همراه با پايدارترين شادمانى و كامل‌ترين كرامت و معيشت عطايش فرموده‌اى .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 7 / 262 ، باب 11 ، حديث 15 ؛ عدة الدّاعى : 113 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 95 / 91 ، باب 6 ، حديث 2 ؛ إقبال الأعمال : 74 .